Hoe ik innerlijke veiligheid vind in New York

In drie jaar tijd ben ik van een gebroken hart, naar trouwen in Mexico, naar verhuizen naar één van de grootste steden ter wereld gegaan. New York. Vanuit Neerglabbeek, zowat het kleinste dorp van België. Het contrast kan niet groter zijn. Voor velen klinkt dat fantastisch. New York, wow, the American Dream. Voor mij één van de meest confronterende periodes uit mijn leven.

De eerste weken hier, was ik compleet overweldigd. Het is luid, het is druk, het kan ontzettend vies zijn. De metro in de zomer is warm en plakkerig. Dakloosheid is een groot probleem en er is veel zichtbaar drugsgebruik op straat.

Ik ben een gevoelige meid, dus de stad kwam bij mij nogal hard binnen. Mijn zenuwstelsel ging compleet in overdrive of in volledige shutdown. Ik voelde me onveilig. Na twee weken hier zijn heb ik een kleine notitie geschreven op mijn telefoon en dat kadert wel heel goed hoe ik mij voelde in dat moment. Het is helemaal niets moois of poëtisch, dat was ook niet de insteek. Het is letterlijk een weergave van mijn gedachten op dat moment. Het gaat zo: 

“Twee weken hier. Twee weken een nieuw continent. Ik heb me nog nooit eerder zo verloren gevoeld. De stad waar alles kan en alles mag. Duizenden opties voor miljoenen mensen. Maar er voelt niets voor mij te zijn. Ik voel enkel leegte. Onmacht. Frustratie. Een zenuwstelsel dat alarm slaat. Zoveel gezichten, maar niet die van mij.” 

Oef. Zwaar. En zo voelde het ook echt. Ik heb een paar weken lang zwaar liggen vechten met mezelf. Met mijn gedachten, met mijn gevoelens, met mijn beeld van de wereld. Want New York voelde voor mij als de bevestiging van alles wat fout loopt in de wereld. Overconsumptie, kapitalisme, oppervlakkigheid, eenzaamheid. Dat is wat ik zag als ik door de stad wandelde. Dat was mijn filter van de werkelijkheid op dat moment. Maar goed. En nu dan? Hoe ga ik dit aankunnen? Hoe ga ik deze stad overleven? Want ik kan New York niet veranderen. Wat kan ik dan wel?

Dat is waar dit artikel over gaat. Innerlijke veiligheid. Hoe bouw je dat op voor jezelf? Hoe kan je voor jezelf een omgeving creëren waarin je zenuwstelsel kan ontspannen, zelfs als je effectieve omgeving chaotisch of onveilig voelt. Want dat is waar ik hier in New York steeds mee geconfronteerd werd.

Wat is innerlijke veiligheid? 

Laten we beginnen bij het begin. Wat is innerlijke veiligheid? Ik geef jullie mijn beeld, hoe ik het zie. Voor mij is innerlijke veiligheid het gevoel dat eender wat er gebeurt, dat je weet dat je op jezelf kan terugvallen. Dat je vertrouwen hebt in jezelf. Ik heb daarbij het beeld van vertrouwensoefeningen bij teambuildings, waarbij je je moet laten vallen en dat de ander je opvangt. Dat. Maar dan met jezelf. Dat je weet, zelfs al laat ik mezelf nu even vallen, ik sta weer op. Het komt goed. Ik vang mezelf op, eender wat mijn externe situatie ook mag zijn. Hier binnen bij mij? Daar mag ik er zijn. Daar ben ik veilig.

Innerlijke veiligheid is iets wat ik iedereen in de basis toewens in het leven. Want als er één ding zeker is, dan is het dat alles verandert. Altijd. Het leven gaat met ups en downs. We hebben makkelijke periodes, en dan weer ontzettend moeilijke. Innerlijke veiligheid maakt dat je iets weerbaarder bent wanneer zo’n moeilijke periode weer eens op de deur klopt. Ik denk dan aan ontslag, relaties die eindigen, verlies van iemand die je dierbaar is, maar ook het plotselinge besef dat je jezelf bent kwijtgeraakt, het moment waarop je merkt dat je alles hebt wat je dacht te willen maar het voelt toch niet goed, of zoals bij mij: wanneer je in een nieuwe omgeving belandt waarin alles dat vertrouwd was wegvalt. Dat is waar innerlijke veiligheid zo belangrijk wordt. Want dan kan je zeggen: oké, dit is zwaar, dit is misschien zelfs héél zwaar, maar ik weet en ik voel dat ik mezelf kan dragen. Het komt wel weer goed met mij. Wat “goed” ook mag betekenen in jouw situatie.

Ik neem jullie mee in de stappen die ik heb ondernomen om dit voor mezelf te ontwikkelen in mijn nieuwe omgeving. Het zijn er vijf.

1. Het onderzoeken van de stem in mijn hoofd.

2. Het bepalen van mijn eigen verhaal.
3. Luisteren naar mijn lichaam.
4. Veilige ankerpunten als onderdeel van mijn routine.
5. Beloftes aan mezelf nakomen.

Het onderzoeken van de stem in je hoofd.

In de strijd tussen mijn hoofd en mijn lichaam, wint mijn hoofd altijd. Die stem schreeuwt gewoon veel harder en krijgt als gevolg ook meteen de meeste aandacht. In dit geval was mijn stem niet zacht of lief of ondersteunend. Ze was keihard. Met momenten zelfs bijna destructief.

Laat me even iets meer context geven, waarom dit zo was. Ik ben in de kern een echte people pleaser, of toch, zo zou ik me voor een groot deel van mijn leven gedefinieerd hebben. Dit kwam vooral tot uiting in mijn relaties. Ik had de neiging mezelf heel snel te verliezen in de ander. Dit zegt niets over de ander, maar alles over mij. Ik had een groot gebrek aan zelfbewustzijn, ik wist niet wie ik was, waar ik voor stond, waar mijn grenzen lagen. Laat staan dat ik wist hoe ik ze moest bewaken.
En je weet wat ze zeggen: If you don’t stand for something, you will fall for anything. 

Dit patroon heeft mij meermaals tot een gebroken hart geleid. Na mijn laatste relatie die stuk liep, heb ik mezelf beloofd dat ik mezelf nooit meer in de steek zou laten. Intussen ben ik getrouwd, en zoals het leven dan gaat, krijgt mijn vrouw een job aangeboden in New York. Amerika. Of all places. Een land waar ik mij politiek gezien zeer moeilijk in kan vinden. Een land die spreekt over the American Dream, maar alles behalve mijn droom is. En wat doe je dan? In mijn geval, ben ik mee verhuisd om mijn vrouw te ondersteunen.

Inwendig ontstond bij mij daarin meteen het conflict: “Hey, wacht eens even, je ging toch jezelf nooit meer in de steek laten? Je ging toch jezelf nooit meer verliezen in de liefde? Wat is dit dan?" Mijn brein ging hier volledig in los. “Dit is de domste beslissing van je leven. Je doet alles fout. Wat een loser, dat je nu weer ditzelfde patroon aangaat.”

En ja.. ergens had die stem wel een punt hé? Ik zette eigenlijk weer mijn eigen verlangens opzij om mee te gaan in die van een ander. Ik offerde mijzelf op voor deze relatie. Ik was duidelijk hét slachtoffer van de situatie.
Of toch..
Ja..
Was het niet mijn eigen keuze?
Hoe kan ik slachtoffer zijn van mijn eigen beslissing?

Iets klopte niet. Met die stem in mijn hoofd. Dus ben ik gaan luisteren. Écht luisteren. Zonder oordeel.
Gewoon om te begrijpen wat die stem eigenlijk vertelde. En wat ze misschien nodig had.

Elke ochtend schreef ik mijn gedachten uit. Alles. Rauw. Ongemakkelijk. Confronterend.
Tussen die woorden door kon ik iets herkennen. Angst. Onveiligheid.
Niet omwille van New York. Of Amerika. Onveiligheid in mij.
Dat kon ook niet anders, want welk verhaal vertelde ik mezelf?

Dat ik dit moest doen voor mijn relatie, dat ik dit maar moest ondergaan en mezelf maar moest opofferen voor de droom van mijn partner. En dat het dan waarschijnlijk toch allemaal weer zo zou lopen dat ik eindigde met een gebroken hart. Onveilig.

Klopt dit verhaal?
Nee.

Ik heb deze keuze zelf gemaakt. Niemand heeft me gedwongen om naar New York te komen. Ik ben dit avontuur vrijwillig aangegaan. Als ik dit écht niet wil, dan ga ik terug naar België. Zo simpel is het. Ik kan altijd van gedachte veranderen. Dat mag. Dat is de waarheid.

De stem in ons hoofd spreekt niet altijd de waarheid. Dat is belangrijk te beseffen. Vaak is ze een uiting van een oud beschermingsmechanisme. De vertaling van een overtuiging die je nodig had om (vaak als kind) te overleven in jouw wereld.

We vinden die stem vaak maar irritant, en proberen ze vooral te negeren. Maar wat deze stem nét nodig heeft, is een luisterend oor. De erkenning dat je ze hoort. Dat je ze ziet, en begrijpt. Maar ook, begrenzing. De waarheid. Dat ik een volwassen vrouw ben die haar eigen keuzes maakt. Tot slot, geruststelling. Dat er geen echte dreiging heerst. Dat deze situatie niet dezelfde is als die van vroeger. Dat het hoe dan ook wel goedkomt.

Het bepalen van je eigen verhaal

Er zijn eigenlijk twee opties: blijven zitten in slachtofferschap (arme ik) of radicaal leiderschap nemen over mijn leven en de keuzes die ik maak. Ik kán mijn eigen verhaal bepalen. Ik mag mijn eigen verhaal bepalen.

En dat betekent ook: bewust kiezen hoe ik naar New York kijk. Ik kan me blindstaren op het negatieve: de drukte, de luidheid, de oppervlakkigheid (die in mijn ogen écht allemaal aanwezig is). Of ik kan mezelf de vraag stellen: wat zien al die mensen die zeggen dat New York een droom is? Wat zien al die mensen die zeggen zich zo geïnspireerd te voelen door de stad?

En dus besloot ik, ondanks mijn weerstand, toch op ontdekking te gaan. Zo ontdekte ik al snel: Times Square, dat is niks voor mij. Behalve Broadway-shows, want die zijn echt fantastisch (het is mijn doel ze allemaal te zien). Central Park voelt voor mij als elk ander park, Uptown vind ik saai. Lower Manhatten vind ik boeiend, voelt een beetje Europees, meer als thuis. En West Village? Daar voelde ik voor het eerst een beetje de romantiek van New York. De straten en huizen die ik herken uit films en series. Eigenlijk is het wel cool dat ik daar gewoon op een random dinsdag kan rondlopen.

(if you know you know)

Mijn eigen verhaal bepalen betekent voor mij: erkennen dat ik altijd een keuze hebt. Bewust verder kijken dan de slachtofferrol. Wat biedt deze situatie mij, dat ik misschien eerder niet zag?  Wat zijn de kansen die ik aangeboden krijg hier, die ik thuis misschien niet heb? Wat kan ik hier ontdekken over mezelf, dat thuis misschien minder zichtbaar was? In mijn geval, heeft deze verhuis mijn gebrek aan innerlijke veiligheid in nieuwe situaties bloot gelegd. Die kon pas écht tot uiting komen, net omdát mijn omgeving zo extreem voelde. In België was dat helemaal niet zo, dus viel het minder op dat daar nog wat werk kon gebeuren. Eigenlijk is dat een groot cadeau, dat het zichtbaar is en ik dit nu voor mezelf kan oplossen.

Je ziet, mijn omstandigheden zijn niet veranderd. Ik ben exact op dezelfde plek. Mijn perspectief is wél veranderd, en dat brengt al meteen een heel ander gevoel met zich mee. Als je wil, maak de oefening eens voor jezelf. Vraag jezelf eens af: wat zou die ene moeilijke situatie jou brengen als je perspectief erop zou veranderen? 

Luisteren naar je lichaam

“Wat heb ik nu nodig?”. Dat is een vraag die ik mezelf soms wel honderd keer per dag heb gesteld. Want ja, mijn hoofd voelde misschien wat rustiger, maar dat wil nog niet zeggen dat mijn lichaam meteen meebeweegt. De realiteit was: mijn zenuwstelsel was nog steeds allesbehalve rustig. En dat brengt me bij stap drie: luisteren naar mijn lichaam.

Er is ontzettend veel te zeggen en te leren over het zenuwstelsel. Het is niet mijn intentie daar nu heel diep in te duiken. Maar een eerste stap is, net zoals bij de stem in je hoofd: luisteren. Gewoon luisteren naar wat je lichaam je vertelt.

Dus stelde ik mezelf die vraag: "Wat heb ik nu nodig?".

Is het rust? Is het slaap? Stilte? Beweging? Buitenlucht?
Misschien verbinding, een knuffel van mijn partner?
Of juist tijd helemaal alleen in de kamer?
Wat is het? Wat heb ik nu nodig? Hoe klein het ook mag zijn.

Door mezelf die vraag steeds opnieuw te stellen, leerde ik de signalen van mijn lichaam beter te ontcijferen.
Ik kon voelen: "Hé, ik ben compleet overprikkeld, ik heb even ruimte nodig voor mezelf."
Of: "Hé, ik zit in shutdown, ik moet mezelf activeren. Laat ik even naar buiten gaan."

Ik gaf mijn lichaam toestemming om te zijn. Zonder oordeel.
Ik luisterde en nam actie. 

Het is een kleine oefening, maar hij heeft misschien wel het meest bijgedragen aan mijn gevoel van veiligheid. Want telkens als ik luisterde en in actie kwam, voelde ik: "Ik ben er voor mezelf."
En dat voelt veilig. Dat voelt vertrouwd.
En dat is exact wat ik nodig had.

Probeer het eens, kijk eens wat het je brengt als je gewoon eens een paar keer aan jezelf vraagt: "Wat heb ik nu nodig?". En doe het dan ook. Anders werkt het niet.

Veilige ankerpunten als onderdeel van je routine

Het is eigenlijk heel simpel: wanneer alles nieuw en chaotisch voelt, hebben we ankerpunten nodig. Die had ik even niet. De eerste keer dat ik Target (een Amerikaanse supermarkt) binnenkwam, kon ik wel huilen omdat alles wat ik op mijn boodschappenlijstje had er niet was. Er waren super veel merken, en ik herkende er geen één. Ik moest zelfs mijn eetpatroon aanpassen, zo voelde het.
(I know, dramatisch, maar herinner je: mijn zenuwstelsel was compleet in overdrive).

We hebben nog geen koffie-apparaat, dus één van de items op mijn lijstje was Nescafé Cappuccino. Van alle instantkoffies, wist ik dat ik die wel lekker vond. Een groot merk, die zal hier wel te vinden zijn. Niet dus. Het eerste wat ik deed toen ik weer thuis kwam is surfen naar Amazon. Daar was hij wel te vinden. 55 dollar voor 30 zakjes koffie. Ik heb nog nooit zo snel een online aankoop gedaan. (Ter referentie: in de Jumbo vind je diézelfde 30 zakjes voor 10 euro).

Ik moet erom lachen nu ik het schrijf, maar ik had gewoon even iets herkenbaars nodig. Even iets vertrouwds. Dat gunde ik mezelf. Intussen is diezelfde Nescafé Cappuccino onderdeel van mijn vaste ochtendroutine. Ik kijk er letterlijk naar uit wanneer ik wakker word en nog in mijn bed lig. Even dat momentje voor mezelf. Even dat momentje van vertrouwen, van veiligheid, van “Ik kies dit voor mezelf”.

Natuurlijk kan ik niet de hele dag binnen blijven, dus ook buiten de deur moest ik op zoek naar veilige ankerpunten als onderdeel van mijn routine. Voor mij werd dat één simpele gewoonte: elke dag dezelfde wandelroute langs het water, met zicht op Manhattan. Elke dag opnieuw. Met of zonder mijn partner. Steeds hetzelfde. En juist daardoor voelt het intussen veilig. Net omdát het steeds bijna saai hetzelfde is. Routine geeft voorspelbaarheid, rust, herkenning. En dat is exact wat ik nodig had om te kunnen ontspannen in de grote stad.

Dit gaat verder dan verhuizen naar New York. We maken allemaal wel eens iets mee waar de dingen die ooit vanzelfsprekend waren, plots wegvallen. Een goed voorbeeld daarvan is als je relatie eindigt. De leegte die daarbij komt kijken, ken ik heel goed. Je verliest niet enkel een persoon, maar ook je vaste routine, je toekomstbeeld, de invulling van je behoeften,.. En dan is de vraag: kan je deze leegte voor jezelf opvullen? Kan je zelf iets nieuws creëren? Een nieuwe routine die je weer een gevoel van veiligheid geeft. Een toekomstbeeld waar je met enthousiasme naar uitkijkt. Iets wat van jou is. Iets dat houvast biedt. In het geval van een relatiebreuk heb ik hier trouwens een hele cursus over geschreven. Als je daar interesse in hebt, klik dan even op deze link.

Beloftes aan jezelf nakomen

De relatie met jezelf is niet anders dan de relatie met iemand anders. Als je een vriend(in) of partner hebt die steeds zijn of haar beloftes niet nakomt, dan is het moeilijk vertrouwen te voelen. Dan is het moeilijk je veilig te voelen bij die persoon.

Dat is hetzelfde in de relatie tot jezelf. Als jij jezelf keer op keer beloftes maakt die je niet nakomt, dan is het moeilijk vertrouwen te voelen in jezelf. 

In mijn geval: ik leef heel snel in mijn hoofd en minder in mijn lichaam. Dus ik heb beweging nodig. Om te gronden. Om terug in mijn lijf te zakken. Mijn favoriete manier van bewegen is fitness. Gewichten heffen. Ik wist natuurlijk al veel langer dat mijn lichaam dit nodig had, dit is geen nieuwe ontdekking. Wat wel nieuw is, is dat ik veel beter ben geworden in me aan mijn eigen woord houden.

Want eerlijk: ik ben al vaak begonnen met een vaste sportroutine. En telkens nam het leven die weer over. Omdat ik mijn prioriteiten bij alles en iedereen legde, behalve bij mezelf. En soms moet dat ook gewoon even. Soms komt het leven er écht tussen. Maar in mijn geval liet ik dat misschien iets té makkelijk gebeuren. Een extra aflevering op Netflix onder de noemer “self-care” is makkelijker dan mijn lichaam in de gym krijgen, terwijl dat in mijn geval eigenlijk veel meer een daad van zelfzorg is. Je weet zelf wanneer iets écht even niet lukt, of wanneer je je er makkelijk vanaf maakt.

Maar hier in Amerika voelt dit anders. Nu heb ik hier ook gewoon oprecht minder afleiding, ik heb nog geen grote sociale kring opgebouwd. Maar het gaat verder dan dat. Net omdát ik me zó verloren kan voelen in mijn omgeving, net omdát er zoveel angst leeft mezelf kwijt te raken, heb ik besloten mezelf radicaal op één te zetten. Sinds ik hier ben, sport ik vier keer per week. Zelfs als ik geen zin heb. Vooral als ik geen zin heb. Want ik weet dat ik het nodig heb. Ik weet dat het mentaal en fysiek goed voor me is. En belangrijker nog: dit is een afspraak die ik met mezelf heb gemaakt. En ik kom die na. Je hebt geen idee hoe trots ik elke week ben, als het me weer gelukt is te doen wat ik had gezegd dat ik zou doen. Dat geeft me vertrouwen.

Het is misschien een stom voorbeeld, maar het is op zóveel dingen toe te passen. Kijk maar eens naar je eigen leven. Welke beloftes maak jij jezelf keer op keer zonder ze na te komen? Is het vroeger naar bed gaan? Minder scrollen op je telefoon? Gezonder eten? Grenzen trekken in relaties? Of eindelijk eens rust nemen, in plaats van altijd maar doorgaan? Welke afspraak met jezelf blijf jij keer op keer niet nakomen? Want dat is precies waar innerlijke veiligheid begint: jezelf kunnen vertrouwen. Weten dat jij je woord nakomt. Dat je op jezelf kan bouwen.

Dat waren mijn vijf stappen. De vijf bouwstenen om me hier in New York weer veilig te voelen. Niet omdat de stad veranderde, maar omdat ik koos te veranderen hoe ik met mezélf omga. En dat is de echte reis. Niet New York. Mezelf dragen, waar ik ook ben.