Als je dit leest zit je waarschijnlijk in één van deze twee posities:
1. Je bent een man met liefdesverdriet. Je wil weten: "Is het normaal wat ik voel?", "Waarom voel ik me zo?","Hoe lang duurt dit nog?".
Zo ja, lees gerust verder. Dit artikel is voor jou.
2. Je bent de ex-partner van de man waar dit artikel voor geschreven is. Je vraagt je af waarom hij zo afstandelijk lijkt. Waarom hij niet praat. Waarom hij niet zoveel pijn als jou lijkt te hebben. Wanneer hij eindelijk gaat beseffen wat hij kwijt is. Wanneer hij spijt krijgt.
>> Betrapt? Dan heb je hier wellicht meer aan (klik)
Waarom liefdesverdriet bij mannen zo complex is
Liefdesverdriet doet pijn bij iedereen. Daarin is er geen verschil tussen mannen en vrouwen. Het idee dat mannen minder voelen of er sneller “overheen zijn”, klopt niet. Het verschil zit niet in hoe diep de pijn is, maar in waar die pijn terechtkomt.
Bij vrouwen raakt liefdesverdriet vaak de verbinding en het gevoel van (innerlijke) emotionele veiligheid. Bij veel mannen snijdt het elders. Het raakt hun functie, hun waarde, hun positie.
Veel mannen groeien op met een impliciete overtuiging: ik ben iets waard als ik iets kan doen, dragen, oplossen of betekenen.
Binnen een relatie krijgt die overtuiging vorm. Er is iemand om voor te zorgen, iemand om rekening mee te houden, iemand bij wie je betekenisvol bent. De relatie geeft richting.
Ze bevestigt, vaak zonder woorden: ik ben nodig, ik doe ertoe, ik hoor ergens bij.
Wanneer die partner wegvalt, verdwijnt dus niet alleen de ander. Ook de rol die je innam valt weg.
En met die rol verdwijnt een groot deel van de betekenis die je aan jezelf gaf.
Wat overblijft, voelt zelden als puur verdriet.
Het voelt eerder als leegte.
Als richtingloosheid.
Twijfel sluipt binnen.
Soms schaamte.
Soms het gevoel gefaald te hebben, of niet goed genoeg te zijn geweest.
Natuurlijk is er gemis van de ander. Dat hoort bij afscheid nemen.
Maar onder dat gemis zit vaak een diepere onzekerheid:
"Wie ben ik zonder deze relatie?"
Wanneer je waarde te sterk verweven was met het zijn van “partner van”, laat het verlies daarvan een gat achter dat niet zomaar op te vullen is.
Je kan blijven zoeken. Blijven hopen. Vergelijken. Proberen bewijzen. Jezelf afleiden. Maar het zal niet werken.
De pijn zakt pas wanneer je opnieuw grond onder jezelf bouwt, los van de ander.
Wanneer je weer voelt dat je waarde niet afhankelijk is van één rol, één persoon of één relatie.
Dat is waar dit hele proces uiteindelijk over gaat.
Niet over de ander terugkrijgen. Niet over bewijzen dat je de ander waard was.
Maar over jezelf terugvinden zonder de ander, en van daaruit verdergaan.
De 6 fasen van liefdesverdriet bij mannen
Liefdesverdriet verloopt bij mannen zelden lineair. Toch zijn er duidelijke fasen die bijna iedereen herkent, of hij zich daar nu bewust van is of niet. Niet elke man doorloopt ze in exact dezelfde volgorde of met dezelfde intensiteit, maar ze zijn er wel. Ik hoop dat het je mag helpen wat richting te geven.
Fase 1 – Ontkenning
In het begin voelt het alsof het niet echt is.
Alsof dit tijdelijk is. Alsof er een fout gemaakt werd. Alsof het elk moment kan worden rechtgezet.
Je hoofd draait overuren. Je herhaalt gesprekken. Je leest berichtjes opnieuw. Je zoekt verklaringen.
Je brein probeert maar één ding te doen: begrijpen wat er net gebeurd is.
Je hele systeem staat aan.
Je slaapt slecht. Je eet amper of juist te veel. Je bent rusteloos. Je voelt je opgejaagd.
Je lichaam ervaart een stressreactie.
Dit doe je best niet:
- Doen alsof je oké bent en ondertussen jezelf verdoven met alcohol, porno, werk, games of eindeloos scrollen.
- Socials blijven checken “uit gewoonte”. Je martelt jezelf.
- Grote gesprekken voeren of beslissingen nemen terwijl je ontregeld bent.
Dit doe je best wel:
- Erken feitelijk wat er is gebeurd. Gewoon: dit is de situatie.
- Maak je wereld klein. Eten. Slapen. Douchen. Bewegen. Dat is genoeg voor nu.
- Geen contact en geen socials. Dit doe je om je zenuwstelsel te beschermen. Elke keer dat je kijkt, zet je jezelf opnieuw in alarm.
Fase 2 – Controle zoeken (aka proberen "fixen")
Wanneer de eerste schok zakt, gebeurt er iets anders.
Je weet rationeel dat het voorbij is, maar je brein weigert het te laten rusten.
Nu komt de gedachte: “Misschien als ik dit anders aanpak.”
Je gaat analyseren. Plannen. Oefenen in je hoofd. Teksten herschrijven. Gesprekken herhalen.
Je wil het “juist” doen zodat de uitkomst verandert.
Dit is het moment waarop veel mannen vastlopen.
Je brein denkt: er is een probleem, dus ik fix een oplossing.
Logisch. Zolang je probeert te fixen, hoef je niet te voelen dat je echt iets kwijt bent.
Dit doe je best niet:
- Blijven praten “om duidelijkheid te krijgen”. Je lost hier niets mee op.
- Smeken, uitleggen, overtuigen of jezelf kleiner maken.
- Eindeloos blijven zoeken naar het waarom. Dat verhaal stopt nooit.
Dit doe je best wel:
- Stop met fixen en begin met dragen. Het is klote. Punt.
- Schrijf alles op wat je nog wil zeggen. Verstuur het niet. Het is om je hoofd stil te krijgen.
- Hou vast aan structuur. Het is belangrijk zo veel mogelijk ritme te hebben in je dagen.
Je verwerkingsproces kan pas starten zodra jij de controle opgeeft!!!
Harde waarheid: je kan niet in je eentje een relatie redden.
Fase 3 – De bom van emoties
Wanneer de hoop begint weg te vallen, komt er iets anders naar boven.
Boosheid. Jaloezie. Schaamte. Zelftwijfel.
Je merkt dat je gedachten harder worden.
Waarom was ik niet genoeg?
Waarom kan de ander wel verder en ik niet?
Is er al iemand anders?
Dit is het moment waarop veel mannen zichzelf proberen te herpakken door harder te worden.
Meer sporten. Meer werken. Sneller verdergaan. Bewijzen dat ze niet geraakt zijn.
Wat hier echt geraakt wordt, is je gevoel van waarde.
Je had jezelf te sterk gekoppeld aan de relatie.
En nu die weg is, voelt het alsof jij ook minder bent.
Alsof deze breuk iets zegt over wie jij bent en wat je waard bent.
Dit is een kantelpunt.
Tot hier gebeurde liefdesverdriet je vooral, vanaf hier wordt het iets waar je zelf mee aan de slag moet.
Je wil voorkomen dat deze breuk je onbewust gaat vormen.
Want als je hier niets mee doet, neem je deze pijn, deze patronen en deze overtuigingen gewoon mee naar je volgende relatie.
Dan begint hetzelfde verhaal, en lees je over een x aantal tijd dit artikel opnieuw.
Dit doe je best niet:
- Negatief praten over de ander om jezelf beter te voelen.
- Jezelf kapotwerken of overcompenseren om niets te moeten voelen.
- Je blijven vergelijken met “de volgende” of obsessief bezig zijn met wat de ander wel of niet doet.
Dit doe je best wel:
- Erken eerlijk wat er geraakt wordt: je voelt je afgewezen. Dat is pijnlijk, maar menselijk.
- Gebruik woede als energie, niet als verdoving. Doe er iets constructiefs mee.
- Praat erover. Niet om oplossingen te krijgen, maar om het niet alleen te dragen.
Dit is ook het moment waarop begeleiding écht verschil kan maken. Omdat je hier niet alleen moet leren omgaan met emoties, maar ook met de stem in je hoofd, met de leegte die ontstaat en met de patronen die nu zichtbaar worden.
Vanuit die nood heb ik een traject ontwikkeld dat je stap voor stap meeneemt van gebroken hart naar een stevig fundament. Geen quick fixes, maar concrete tools om te leren omgaan met je emoties, de stem in je hoofd en de leegte die je ervaart. Je leert over je hechtingsstijl en hoe oude familiedynamieken mogelijk nog een rol spelen in je romantische relaties. Tot slot bouwen we je toekomstbeeld terug op, vanuit jouw dromen en waarden. We laten alles los wat bij deze relatie hoorde, om in een volgende relatie met een schone lij te kunnen starten.
>> Heb je daar interesse in, dan kan je hier meer lezen.
Fase 4 – Rouw
Na de boosheid komt stilte.
Geen plan meer. Geen hoop meer. Geen fix.
Wat overblijft is leegte. Verdriet. Gemis.
Geen afleiding helpt nog echt.
Geen verklaring maakt het lichter.
Dit is rouw.
En rouw laat zich niet versnellen.
Ze vraagt dat je voelt wat er is, zonder het meteen te willen begrijpen of veranderen.
Wie in deze fase blijft vluchten in afleiding, werk of nieuwe relaties, schuift dit alleen maar vooruit.
Dan word je iemand die jaren later emotioneel nog steeds vastzit in deze relatie.
Je bouwt muren.
Je sluit je hart.
Je laat niemand nog echt dichtbij komen.
Ik hoop dat je meer wil voor jezelf dan dat.
Kies de korte pijn.
Kijk je rouw aan.
Verwerk het nu, zodat je het niet de rest van je leven hoeft mee te dragen.
Dit doe je best niet:
- De relatie toch maar weer een nieuwe kans geven uit angst voor leegte.
- Meteen een nieuwe relatie starten om het gat te vullen.
- Je leven on hold zetten en wachten tot “dit voorbij is” voor je weer begint te leven.
Dit doe je best wel:
- Laat de rouw er zijn. Zonder het te proberen oplossen.
- Beweeg je lichaam, ook als je nergens zin in hebt.
- Hou vast aan je basisstructuur, ook zonder motivatie.
Merk je dat je héél hard tegen jezelf aanloopt en vast blijft zitten?
Neem dan contact met me op om een gesprek in te plannen, ik kan je helpen.
Fase 5 – Helderheid
Als je hier bent geraakt, ben je al heel ver.
Veel mannen blijven cirkeltjes draaien tussen fase 1 en 4, soms maanden, soms jaren.
Als je hier bent, betekent dat dat je emoties je niet meer volledig overnemen.
Niet omdat je ze vermijdt of onderdrukt, maar omdat je ze voldoende hebt doorleefd en verwerkt.
Er is afstand ontstaan.
En alleen in afstand kan helderheid ontstaan.
Dit is de fase waarin je begint te zien wat er écht speelde.
Niet alleen wat de ander deed of naliet, maar ook jouw aandeel.
Waar je te lang bleef terwijl iets al niet meer klopte.
Waar je hoop verwarde met verbinding.
Waar je jezelf aanpaste om de relatie overeind te houden.
Waar je grenzen vervaagden, vaak zonder dat je het doorhad.
Dat inzicht kan ongemakkelijk zijn.
Maar het doet iets essentieels: het legt de verantwoordelijkheid terug bij jou.
Deze relatie is niet langer iets dat je is overkomen.
Je ziet dat jij keuzes hebt gemaakt.
Soms bewust, maar vaak ook onbewust.
Je begint te begrijpen dat deze relatie niet alleen eindigde omdat “het zo liep”,
maar omdat bepaalde patronen niet houdbaar waren.
En dat jij daar een rol in had.
Elke relatie wordt uitgespeeld met twee.
Dat je dit kan zien en erkennen, betekent dat je volwassen bent geworden in relatie tot de ander.
En tot jezelf.
Vanaf hier neem je verantwoordelijkheid voor wat jij kan veranderen.
Niet om jezelf schuldig te maken, maar om te voorkomen dat deze patronen zich herhalen in een volgende relatie.
Je geeft jezelf daarmee een eerlijke, nieuwe kans op liefde.
Een relatie die niet gebouwd is op hoop, angst of aanpassing,
maar op helderheid, grenzen en wederkerigheid.
Een mooier cadeau kan je jezelf niet geven.
Dit doe je best niet:
- De relatie romantiseren omdat je het volledige plaatje beter ziet. Blijf eerlijk.
- Verantwoordelijkheid verwarren met schuldgevoel. Iedereen maakt fouten, je moet jezelf niet afstraffen.
- Je inzichten niet integreren in gedrag. Begrijpen zonder veranderen houdt hetzelfde patroon in stand.
Dit doe je best wel:
- Vertaal je inzichten naar concreet gedrag. Wat verandert er écht in hoe jij verbindt, kiest en grenzen stelt?
- Bepaal je nieuwe standaarden expliciet. Wat accepteer je niet meer, ook niet uit angst om alleen te zijn?
- Spring niet té snel in een nieuwe relatie. Wat nog broos is, moet je niet meteen testen. Geef jezelf de tijd.
Fase 6 – Stevige grond
In deze fase voel je rust.
Stabiliteit.
Je merkt dat je jezelf weer kan dragen.
Je hebt innerlijke veiligheid opgebouwd.
Je hoeft niet meer vast te houden, te controleren of te bewijzen dat je oké bent.
Je bent niet langer afhankelijk van de ander om je waarde te voelen.
Je weet wie je bent.
Je weet wat voor jou klopt en wat niet.
Je weet wat je wil en waar je heen gaat.
Er is richting gekomen.
De relatie die voorbij is, bepaalt je niet meer.
Ze maakt deel uit van je verhaal.
Je hebt eruit meegenomen wat waardevol was en achtergelaten wat je niet langer diende.
Je kan alleen zijn zonder leeg te zijn.
Je kan nabij zijn zonder jezelf te verliezen.
En precies daar verandert ook hoe je naar liefde kijkt.
Een relatie is geen reddingsboei meer.
Geen oplossing.
Geen bewijs van je waarde.
Een relatie wordt een aanvulling.
Iets wat je toevoegt aan een leven dat al staat.
Liefdesverdriet is een kans om te groeien
Ik hoop dat het intussen heel duidelijk is dat dit proces niet draait om de ander,
maar om jou.
Om hoe je jezelf verloor in een rol.
En hoe je jezelf opnieuw leert dragen, zonder die rol.
Dat je er voor kiest niet harder te worden, minder te voelen, je hart af te sluiten.
Maar om steviger te staan.
Dat is geen klein proces. Maar het is wel een noodzakelijk proces.
Anders blijf je patronen herhalen.
Draag je bagage mee in je volgende relatie.
Of blijf je zoals zo vele mannen rondjes draaien in fases 1 tem 4.
Terwijl je naar de buitenwereld toe doet alsof alles oké gaat.
Ik hoop dat je daarin een andere keuze maakt.
Ik hoop dat je dit proces met jezelf aangaat.
Alleen, of met hulp.
Weet dat ik een volledig traject heb ontwikkeld dat je stap voor stap hierin meeneemt.
Je leert:
- hoe je jezelf emotioneel leert dragen
- hoe je innerlijke veiligheid opbouwt
- hoe je loskomt van afhankelijkheid
- hoe je helder krijgt wie je bent, wat je wil en waar je heen gaat
- en hoe je relaties voortaan aangaat als aanvulling, niet als redding
Dit traject gaat niet over beter worden voor iemand anders.
Het gaat over thuiskomen bij jezelf.
Als je voelt dat je hier klaar voor bent, als je voelt dat je niet terug wil naar hoe het was, dan is dit je moment.
Je hoeft dit niet alleen te doen.
Je hoeft het ook niet langer uit te stellen.
>> De keuze ligt bij jou. Hier vind je nogmaals alle info.
Ik hoop dat dit artikel je heeft mogen helpen. En dat je snel terug je pad mag vinden.
Liefs,
Luana
